In de hele geschiedenis van het wegwielrennen hebben slechts een handvol renners hun naam op de erelijst van de drie grote rondes gezet: de Tour de France, de Giro d’Italia en de Vuelta a España. Deze gesloten club telt minder dan tien leden, en elke nieuwe toevoeging heropent het debat over wat een grote kampioen onderscheidt van een uitzonderlijke renner.
Vingegaard in de Giro: de laatste toevoeging aan de kring van winnaars van de drie grote rondes
Jonas Vingegaard heeft deze beperkte groep vervoegd door de Giro d’Italia te winnen, nadat hij al de Tour de France en de Vuelta had gewonnen. Deze overwinning, behaald in een context van een druk schema en gelijkwaardige concurrentie, roept een interessante vraag op over de vergelijkbaarheid van prestaties door de tijd heen.
Ook interessant : Capillar: ontdek de gebruikersbeoordelingen en de bijwerkingen die je moet kennen
Het moderne wielrennen vereist van renners een hoger aantal wedstrijden en een constante tactische druk die verband houdt met realtime gegevens, geavanceerde teamstrategieën en de diepte van het peloton. Het winnen van één grote ronde is al een hoogtepunt van een seizoen. Drie winnen tijdens een carrière, op drie verschillende terreinen, vereist een veelzijdigheid die zeer weinig renners bezitten.
Onder de renners die de 3 grote rondes hebben gewonnen, vinden we verschillende profielen: pure klimmers, veelzijdige rijders, kampioenen die zowel in de tijdrit als in de bergen kunnen domineren. De toetreding van Vingegaard bevestigt dat dit type erelijst de ultieme maatstaf blijft om de grootheid van een renner in het algemeen klassement te beoordelen.
Zie ook : De achtergronden van de serie Outlander: ontdek de echte acteurs die het hebben geïnspireerd!
Eddy Merckx en het record van overwinningen in grote rondes
Met elf overwinningen in grote rondes domineert Eddy Merckx deze statistiek op overweldigende wijze. De Belgische renner won vijf Tours de France, vijf Giro’s en één Vuelta tussen het einde van de jaren 1960 en het midden van de jaren 1970.
Deze erelijst blijft buiten bereik voor de huidige renners, zelfs de meest dominante. De duurzaamheid op het hoogste niveau die zo’n accumulatie van overwinningen vereiste, is moeilijk reproduceerbaar in het hedendaagse wielrennen, waar carrières op het hoogste niveau vaak korter zijn.
Waarom dit record standhoudt tegen volgende generaties
Verschillende factoren verklaren de persistentie van dit record. De toenemende specialisatie van renners drijft veel leiders ertoe om zich te richten op één of twee grote rondes per seizoen in plaats van op drie. Teams beheren de vermoeidheid van hun leiders over meer gesegmenteerde wedstrijdblokken.
Daarentegen konden renners in de jaren 1960-1970 gemakkelijker Giro en Tour de France achter elkaar rijden, soms slechts enkele weken uit elkaar. Merckx zelf slaagde er meerdere keren in om de Giro-Tour dubbels te winnen, een prestatie die tegenwoordig zeldzaam is.
Giro-Tour de France dubbel: een steeds moeilijkere prestatie
De Giro-Tour dubbel in hetzelfde jaar illustreert goed de toenemende moeilijkheid van cumulatieve prestaties in grote rondes. In de recente geschiedenis hebben alleen Marco Pantani in 1998 en Tadej Pogačar in 2024 deze winnende reeks gerealiseerd.
Pogačar, met zijn overwinningen in de Tour de France en de Giro, heeft nu vijf overwinningen in grote rondes, wat hem gelijkstelt met verschillende andere historische kampioenen. Op slechts zesentwintigjarige leeftijd blijft zijn ruimte voor groei in deze ranglijst theoretisch aanzienlijk.
Wat de dubbel onthult over de fysieke eisen
Het achtereenvolgens rijden van twee wedstrijden van drie weken met enkele weken tussenpozen vereist een uiterst verfijnde omgang met herstel en fysieke conditie. De beschikbare gegevens maken het niet mogelijk om de fysiologische belasting van een dubbel in de jaren 1990 en vandaag direct te vergelijken, gezien de evolutie van trainingsmethoden, voeding en materiaal.
Wat gedocumenteerd is, is dat de meeste renners in het algemeen klassement ervoor kiezen om niet beide proeven na te streven. De dominante trend is om een seizoen rond één groot doel in juli te bouwen, soms aangevuld met de Vuelta aan het einde van de zomer.
Profielen van renners die in staat zijn om de drie grote rondes te winnen
De winnaars van de drie grote rondes delen enkele gemeenschappelijke kenmerken, maar hun profielen zijn niet uitwisselbaar. Hier zijn de kwaliteiten die systematisch terugkomen:
- Een vermogen om te presteren in de hoge bergen op lange beklimmingen, of het nu gaat om de Alpenhellingen van de Tour, de beklimmingen van de Dolomieten in de Giro of de droge beklimmingen van de Vuelta
- Een voldoende niveau in de tijdrit om geen tijd te verliezen op de specialisten, of zelfs om beslissende voorsprongen te creëren in de tijdritten
- Een weerstand tegen de vermoeidheid die zich opbouwt over drie weken, wat een boven gemiddelde hersteltijd ten opzichte van het professionele peloton veronderstelt
- Een team dat is gestructureerd rond de leider, in staat om de koers te controleren op zeer verschillende terreinen van de ene grote ronde naar de andere
Recente meervoudige winnaars zoals Pogačar en Vingegaard worden beschreven als veelzijdige renners die zowel in de bergen als in de tijdrit kunnen domineren. Dit “volledige” profiel staat in contrast met sommige kampioenen uit het verleden, die meer gekenmerkt werden door een specialiteit (Fausto Coppi als klimmer, bijvoorbeeld).
De vraag naar de Vuelta als derde stuk van de puzzel
De Vuelta a España neemt een bijzondere plaats in bij het opbouwen van deze erelijsten. Historisch gezien beschouwd als de minst prestigieuze van de drie grote rondes, heeft het in de loop der decennia aan competitief niveau gewonnen. Voor een renner die de volledige collectie nastreeft, vertegenwoordigt de Vuelta vaak het laatste ontbrekende stuk, dat aan het einde van het seizoen wordt geprobeerd na een succesvolle Tour de France.
Sommige analisten beschouwen de dubbels of triples in grote rondes tegenwoordig als een niveau van moeilijkheid dat hoger is dan eerdere prestaties met een vergelijkbare ruwe erelijst, vanwege de verdichting van het schema en de homogeniteit van het peloton. De gegevens uit de praktijk verschillen hierover: het vergelijken van tijdperken die gescheiden zijn door decennia van technologische en methodologische vooruitgang blijft een delicate oefening, die niet door ruwe statistieken kan worden beslist.